mijn foto(camera)-geschiedenisje

Als kind speelde ik heel soms met de (analoge) spiegelreflex-camera van mijn pa, maar die was daar toch wel erg voorzichtig mee. Als tiener heb ik een tijdje de digitale compactcamera van een vriend te leen gehad (een Canon IXUS nogwat); dat was een leuk ding, en foto’s maken beviel me wel.

Toen ik 18 was kocht ik van m’n eigen geld mijn eerste camera: een digitale spiegelreflex van Canon, de EOS 350D. Met die camera heb ik het 6 jaar uitgezongen; ik maakte veel foto’s, maar lette relatief weinig op de instellingen. Na die 6 jaar was ik wel toe aan een vervanging.

De volgende camera die ik kocht was de Canon EOS 60D, met twee mooie objectieven. Deze camera kon bij minder licht foto’s maken, had een veel hogere resolutie, kon filmen, en kon vooral ook veel sneller foto’s maken. Bij de overstap naar deze camera ging ik pas echt meer tijd en aandacht steken in het hele proces eromheen: ik begon in RAW te schieten (voorheen JPG) en begon met het nabewerken van foto’s in Lightroom. Er ging een wereld voor me open. Opeens werd ik geconfronteerd met slecht uitgedachte instellingen bij oude reeds gemaakte foto’s, waardoor ik me daar ook veel bewuster van werd. Met het gebruik van de 60D heb ik eigenlijk pas alles over fotografie geleerd wat ik nu weet.

In de 3,5 jaar die hierop volgden maakte ik een slordige 54 duizend foto’s met mijn 60D.  Ik begon de beperkingen van mijn huidige toestel te merken: ik had leuke objectieven, maar kon bij weinig licht (ik fotografeer veel binnen, met ook vaak actie) toch vaak niet helemaal doen wat ik wilde. Na lang met de wens voor een upgrade rond te hebben gelopen kreeg ik de mogelijkheid om mijn camera door te verkopen, en heb daarmee de knoop doorgehakt om een upgrade te doen naar een full-frame DSLR: de Canon EOS 5D Mark III – voorzien van zeer goed glas.

Wat een grandioos toestel. Het autofocus-systeem is geweldig, en ik kan – precies zoals ik wilde – bij veel minder licht nog steeds foto’s maken. De foto’s die eruit komen zijn soms ongemakkelijk scherp. Eigenlijk geen toestel voor een hobby-fotograaf, maar jeetje, wat een geweldig plezier om ermee te werken, als je eruit kunt halen wat erin zit en iets hebt wat-ie kan.

Een goede fotograaf word je natuurlijk niet door het hebben van dure toestellen. Met mijn oudere camera’s zou ik, met de kennis van nu, ook véél mooiere foto’s kunnen maken dan ik toendertijd deed. Maar upgrades zijn voor mij telkens ook een drijfveer geweest om méér te gaan doen met mijn fotografie, waardoor ik telkens weer nieuwe dingen leer. En ik heb nog veel te leren, maar je leert het meest door te doen. 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *